Storytime: bijna een burn-out

Blogartikelen

Hi babes. Vandaag een persoonlijk en kwetsbaar artikel waarvan ik al een langere tijd zeg dat ik dit met jullie wil delen. Ik deel het omdat het vertellen van je verhaal helpt bij het genezen (het loslaten) en ik jullie wil inspireren om open te zijn over dit onderwerp. Mentale gezondheid is ontzettend belangrijk, nét zo belangrijk als fysieke gezondheid, daar ben ik zelf op de harde manier achter gekomen. Depressieve gevoelens horen bij het leven, het is niet gek en er struggelen meer mensen mee dan je denkt. Vergeet niet om je gevoelens ten alle tijden uit te spreken en durf kritisch te kijken naar de signalen die je gedachten en je lijf je geven. Je staat er nooit alleen voor, never forget that.

With that being said, hier is mijn ervaring met mentale “ongezondheid”. Om het verhaal zo compleet mogelijk te vertellen, begin ik kort even met een stukje achtergrond. Om te kunnen begrijpen waarom ik in deze situatie verzeild geraakt ben, is het handig om te weten welke wegen ik bewandeld heb en hoe ik daar gekomen ben (keuzes en karakter zijn belangrijk in dit verhaal). Laat ik beginnen bij de minder positieve kanten van mijn karakter: Ik ben vrij stressgevoelig, perfectionistisch, onzeker en angstig. Ik geloof dat ik de basis van deze karaktereigenschappen doorgekregen heb van mijn ouders (ik herken deze namelijk in hun gedrag en persoonlijkheid), maar deze eigenschappen verder ontwikkeld zijn en naar de oppervlakte gekomen zijn door mijn levenspad en alle gebeurtenissen.

In een notendop: in mijn jeugd heb ik veel te maken gehad met een gebrek aan zelfliefde (mijn conclusie na maandenlang analyseren als onderdeel van verwerken). Mijn ene ouder struggelde zelf met mentale problemen en zelfliefde (kinderen spiegelen hun ouders nou eenmaal..) en mijn andere ouder heeft besloten me van de een op de andere dag op 9-jarige leeftijd te verlaten voor een ander leven, ondanks we een heel hechte band hadden. Dit kwetste me tot op het bot. Ik heb altijd gedacht dat het aan mij lag: “ik ben niet goed genoeg”, “ik ben geen fijn persoon”, “ik heb dit zelf aangericht” etc.  Zelfdestructieve gedachten, al was ik me daar tot op heden niet van bewust dat ik deze al die jaren had. Ik ontwikkelde al heel jong een negatief zelfbeeld, gepaard met onzekerheid, angsten, perfectionisme en stressgevoeligheid. Ik voelde constant de noodzaak om mezelf te bewijzen (mezelf denk ik dan achteraf?), “ik kan dit ook zonder jouw hulp”. Mijn negatieve zelfbeeld zorgde ervoor dat ik in bepaalde situaties terechtkwam: meerdere pestsituaties (voornamelijk op de middelbare school) en personen die misbruik van me maakten (vriendschappen en relaties). Ik deed er niets aan, omdat ik geloofde dat ik dit verdiende, ik vond mezelf het niet genoeg waard om voor mezelf op te komen. Ik was een kwetsbaar persoon en droeg veel haat richting mezelf. Het doet pijn om aan dit zelfbeeld terug te denken, maar het is de harde waarheid die zeker een belangrijke rol heeft in het ontwikkelen van de depressie en het randje van de burn-out.

Toen ik een studiekeuze moest maken wist ik al vrij snel dat ik anderen wilde helpen, want dat gaf me energie (lekker hypocriet: andere willen helpen maar jezelf niet helpen. Mezelf wegcijferen was standaard). Ik koos voor de opleiding pedagogiek en zat direct op mijn plek. Het was een uitdagende opleiding (HBO) waar ik goede cijfers kon halen (perfectionisme) en ik mijn roeping gevonden had: het helpen van kinderen en hun ouders. Hulp die ik zelf als kind stiekem wel wilde maar nooit kreeg. Het feit dat ik iets voor anderen betekende, gaf mijn zelfbeeld een positieve boost: ik was trots op het werk dat ik deed en de rol die ik als professional vervulde, dit leidde tot meer zelfacceptatie. De negatieve gedachten waren nog altijd aanwezig, maar ik ging gewoon vol voor mijn werk. Het gevoel dat dit werk me gaf, was als een drug: ik wilde meer en meer. Ik wilde mezelf op en top ontwikkelen als professional, want die kant van mezelf beviel me en dat “tevreden” gevoel over mezelf smaakte naar meer.

In het vierde jaar van de opleiding koste deze “meer-meer-meer” instelling me mijn kop. Mijn ambitie en perfectionisme hadden ertoe geleid dat ik de balans volledig kwijtraakte tussen tijd voor werk/opleiding, sociaal leven en tijd voor mezelf. Ik was bezig met het schrijven van een scriptie, ik liep 32 uur stage per week, had een bijbaan van 10-20 uur per week met veel verantwoordelijkheden en maakte daardoor soms midweken (ik werkte alleen van maandag t/m vrijdag) van 50 tot 60 uur! Gekkenwerk denk ik nu, maar toen had ik echt niet door dat het “too much” was en ik hierdoor tijd voor mezelf en ontspanning verloor. De tijd die ik over had, in de weekenden vooral, voelde ik erg veel druk in mijn sociale leven. Zorgen voor mijn oma, vriendinnen die regelmatig wilden afspreken, mijn toenmalige vriend die van alles en nog wat wilde ondernemen terwijl ik uitgeput was. Ik voelde ontzettend veel druk: opleiding en werk op mijn ene schouder, sociaal leven op de andere schouder. Ik raakte langzaam “op”. Dit begon onschuldig: ik verloor interesse in alles wat ik leuk vind (ik kon Harry Potter opzetten maar voelde me er niet vrolijker door), ik had last van stemmingswisselingen en was over het algemeen heel somber en vlak qua emotie, ik was constant moe ook al sliep ik meer dan twaalf uur in het weekend, mijn eetpatroon veranderde (van geen trek hebben en misselijk zijn tot intense vreetbuien) en ik dacht soms na over zelfbeschadiging (al wist ik deze gedachten te elimineren omdat ze me beangstigden). Mijn omgeving merkte op dat er iets niet goed zat, ikzelf had dit besef nog niet.

Dit veranderde in februari 2018: ik ervaarde ’s nachts zó intens veel pijn op mijn borst dat ik dacht dat ik doodging (mijn tante is onverwachts aan een hartaanval overleden, geen gekke gedachte dus). Ik besefte me toen dat er iets niet goed zat, al legde ik niet zo snel de link met mijn mentale gesteldheid. De huisarts wist me deze link goed uit te leggen, met mijn hart was er namelijk niets aan de hand. Een fysieke reactie op een veel te hoog stresslevel, dat veroorzaakte die intense pijn. Deze extreem hoge stresslevels hebben gevaarlijke gevolgen op de lange termijn, dus de huisarts gaf me de opdracht om zoveel mogelijk stress te elimineren uit mijn omgeving. Elimineren zag ik niet als optie, minderen wel. Ik besloot mijn scriptie uit te stellen, eiste minder uren op mijn werk en er werden taken afgehaald op mijn stage om het me makkelijker te maken. Er werd begripvol gereageerd en ik had het gevoel dat ik het geregeld had. Ik vergat echter de andere schouder te verlichten: de sociale druk. Waar de druk enigszins verlicht was aan de ene kant, was de druk nog altijd flink aanwezig aan de andere kant. Sterker nog: de situatie tussen mij en mijn toenmalige vriend verslechterde waardoor de druk alleen maar toenam. Bij een ruzie in mei liep dit zó uit de hand dat ik voor het eerst actie wilde ondernemen in zelfbeschadiging, I will spare you the details (ook voor mijn eigen privacy). Ik ben hier zó intens van geschrokken, dat ik hiertoe in staat was, dat ik het mijn ouders verteld hebben en diezelfde week nog bij de huisarts zat. Na een lang gesprek luidde de conclusie als volgt: een depressie met burn-out-klachten. Ik kon kiezen voor medicatie, maar besloot te gaan voor een behandeling van een psycholoog. Ik was me bewust dat er iets moest veranderen voor ik volledig in een burn-out terecht zou komen. Ik had nooit verwacht dat dit mij zou overkomen, dat ik mentaal “ongezond” zou zijn. Maar toch was het zo. Na al die jaren sterk willen overkomen, mezelf bewijzen en perfectie nastreven moest ik onder ogen komen dat ik niet perfect ben en ik hulp moest krijgen.

Die hulp heb ik helaas tot op heden niet gekregen. De wachtlijsten van psychologen in Nederland zijn absurd lang, wat eigenlijk niet zou moeten kunnen gezien de nood van sommige situaties. Maar helaas is hier niet veel tegen te doen. Ik besloot geen slachtoffer te worden van deze wachtlijsten en nam het heft in eigen handen. Zo heb ik het afgelopen jaar ontzettend in mezelf geïnvesteerd en keuzes gemaakt die mij verder hebben geholpen: het beëindigen van die relatie om tijd voor mezelf te creëren, vroegtijdig stoppen met mijn bijbaan, het inplannen van sociale activiteiten etc. Ik ben begonnen met het lezen van zelfhulpboeken, ik ben podcasts gaan luisteren, ik ben gaan journallen en nu dus ook bloggen. Schrijven en delen is helen, erover lezen empowert je. Ik ben nog altijd aan het terugkrabbelen maar ben voor mijn gevoel al veel obstakels gepasseerd.

Ik heb de afgelopen periode flink de tijd genomen om te analyseren hoe het zover had kunnen komen: dat ik mezelf iets aan wilde doen puur door mijn negatieve zelfbeeld en de druk die ik ervaarde. Hoe dan?! Al snel kwam ik tot de conclusie dat mijn gebrek aan zelfliefde het antwoord is. Door de opleiding pedagogiek kon ik als het ware als hulpverlener naar mijn eigen “casus” kijken wat me veel inzichten heeft opgeleverd. Ik heb me jaren weggecijferd en deed niets voor mezelf waardoor mijn energie weggezogen werd. Dit is prima, zolang je die energie maar weer aanvult: en dat deed ik niet. Heel gek eigenlijk want je levensenergie is juist iets wat je met alles zou moeten bewaken, besef ik me nu. In spiritualiteit vond ik rust, zoals ik al eerder heb benoemd. Het geloven dat alles met een reden jouw pad kruist om je iets te leren, die gedachte doet me goed. Ik heb geleerd dat liefde de oplossing is. Ik heb nog ontzettend veel te leren, maar heb al zeker flinke stappen gezet. Na het bezoek aan de huisarts in mei is een nieuwe versie van mezelf geboren: een jonge vrouw die geen slachtoffer wilt zijn, die nooit meer zo slecht over zichzelf wilt denken, die potentie in zichzelf ziet en weet dat ze recht heeft op al het goede in de wereld. Deze versie van mezelf heeft nu de boventoon en sindsdien voel ik me veel beter. Daar ben ik ontzettend trots op en dankbaar voor dat ik mezelf zodanig hebben kunnen “helpen”.

Lieve allemaal, door mijn verhaal met jullie te delen hoop ik dit onderwerp meer bespreekbaar te maken. Ik hoop dat jullie jezelf genoeg liefhebben en accepteren om te voorkomen dat jullie hetzelfde pad als ik bewandelen, of het in ieder geval niet zo ver laten komen als ik heb gedaan. En mocht dat wel zo zijn, hoop ik dat jullie kracht halen uit mijn bevindingen. Dat jullie leren te vertrouwen op hetgeen wat de situatie je wilt leren en deze wijsheid met jullie meedragen voor de rest van jullie leven. Weet dat (zelf)liefde altijd de oplossing is. Wanneer je in jezelf gelooft en op jezelf vertrouwt, kun je de heetste vuren aan. Durf te geloven in geluk, liefde, licht en vreugde: want dit ben je zó waard. Lots of love.

 

Een gedachte over “Storytime: bijna een burn-out

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s