Storytime: in de steek gelaten worden door een ouder..

Blogartikelen

Hi babes. Na een week een korte break te hebben gehouden ben ik weer terug in mijn blogritueel, met meer inspiratie dan ooit! Dankzij jullie antwoorden via de polls op Instagram heb ik een lijstje gecreëerd met artikelen voor de komende periode en dit geeft me veel rust en energie; ik heb er zin in om deze onderwerpen met jullie te bespreken. Vandaag heb ik een persoonlijk artikel voor jullie uit de Storytime-serie, deze is door veel van jullie aangevraagd in de Instagram poll; dus vandaar! Met opnieuw een zeer persoonlijk en heftig onderwerp: het verbroken contact met één van mijn ouders. Ik probeer in deze blog de privacy van mijn beide ouders te respecteren en waarborgen en zal daarom enkel over “ouder” spreken. Ik hoop dat jullie hier begrip voor hebben. Ik deel dit verhaal met jullie omdat ik anderen in een soortgelijke situatie wil steunen en mijn ervaring wil delen voor een stukje herkenbaarheid. Voor degenen die niet in een vergelijkbare situatie zitten; ik deel dit ook met jullie om te laten zien dat iedereen een mens is dat zijn niet-perfecte leven leidt en zijn eigen gevechten heeft. Iedereen heeft struggles, iedereen kent donkere momenten en bij niemand gaat het leven zoals gewenst/gepland. Life just isn’t perfect en door meer we van die rauwe werkelijkheid te laten zien kunnen we onze menselijkheid en imperfectie met z’n allen beter accepteren en daarmee de wereld een mooiere plek maken… ❤

Oké, een lange intro maar dat voelde goed. On to the subject. Zoals de titel zegt en ik ook in eerdere blogs benoemd heb: één van mijn ouders heeft me zo’n twaalf jaar geleden in de steek gelaten. In deze blog zal ik het verhaal delen (voor zover mogelijk gezien de privacy van mijn ouders), zal ik delen hoe dit effect heeft op mij als persoon en hoe ik eraan werk het verdriet te helen en dit “trauma” (ja, in psychologenland spreek je over een trauma bij zo een life-event als het verliezen van een ouder om wat voor reden dan ook) te verwerken.

Ik ben geboren op 19 mei 1997 in een klein dorpje. Ik werd verwelkomd door twee mooie mensen: mijn ouders. Even leek het allemaal te kloppen, een liefdevol gezinnetje. Maar op vierjarige leeftijd werd dit beeld flink opgeschud door de breuk van mijn ouders. Het perfecte plaatje verdween, maar het gevoel niet. Mijn ouders scheidden van elkaar “on good terms”. Geen vechtscheiding, geen ruzie, no hard feelings: gewoon ieder z’n eigen weg, goed contact en beiden met de intentie het beste voor mij, het kind, te willen zorgen. Er kwam geen bezoekregeling of alimentatie aan te pas, nee mijn ouders spraken dit gewoon prima samen af, zonder rechter. Van maandag tot vrijdag woonde ik bij de ene ouder en in het weekend was ik bij de andere ouder. All was good. Met beide ouders had ik een goede band, ik groeide liefdevol op. Maar de ouder die ik in het weekend zag; die was voor mij heel speciaal. In het weekend hadden we alle tijd voor elkaar en ondernamen we samen de leukste avonturen. Mijn andere ouder had inmiddels een nieuwe relatie, maar de weekend-ouder niet. Nee, us against the world. Zo voelde het. Als ik terugdenk aan die periode word ik warm vanbinnen. Die liefde was zo puur en omdat er hier geen nieuwe partner in het spel was, was alle liefde en aandacht voor mij. Een hele fijne jeugd. Tot dat… Je voelde ‘m waarschijnlijk al aankomen. Rond mijn achtste levensjaar werd de boel flink opgeschud. Beide ouders kregen een nieuwe relatie. At first; geen probleem. Ik was altijd al een kind met een groot hart en de puurste intenties; ik wilde mijn beide ouders gelukkig zien en dit leek echt het geval in deze nieuwe relaties. Doordeweeks had ik een stabiele situatie met één ouder en de nieuwe partner, in het weekend daarentegen verliep het allemaal wat minder rooskleurig. Om meerdere redenen denk ik. Allereerst was ik als kind gewend de volledige aandacht en liefde van deze ouder te ontvangen en nu moest ik deze plots delen. Niet alleen met een nieuwe partner maar ook nog met een extra kind! Want deze nieuwe partner had ook een kind uit een vorige relatie. Al met al denk ik dat ik als kind zijnde niet extreem lang nodig had om me aan te passen aan deze situatie. Wat ik echter wél lastig vond om te accepteren is de afstand die ontstond tussen mij, mijn ouder en het nieuwe gezin. Als kind zijnde voelde ik me buitengesloten. Dit werd naarmate de maanden verstreken erger en erger. Het zat ‘m in de kleine dingen. Mijn ouder trok in bij dit gezin en leefde 24/7 samen terwijl ik er enkel in het weekend was. Het andere kind had een eigen slaapkamer, ik moest het doen met een uitklapbaar bed op de kamer van mijn ouder en de nieuwe partner. Zij gingen met z’n drieën op vakantie en ik werd niet meegevraagd; sterker nog ik wist niet eens van de vakantie af. Uiteindelijk mocht ik maar 1x in de twee weken langskomen in het weekend. Mijn naam werd niet meer op kerstkaarten geschreven.  Toen mocht ik maar 1x per maand langskomen. En uiteindelijk werd er tegen een tienjarig meisje gezegd: “Laat maar weten als je langs wilt komen, we spreken niks vast meer af”. Wat uiteindelijk is vervaagd in elkaar nooit meer zien en spreken.

Ik heb altijd het gevoel gehad dat ik niet welkom was in dit nieuwe gezin. In het begin wel, toen probeerden mijn ouder en de nieuwe partner er het beste van te maken. Samen naar de film met het nieuwe samengestelde gezin, dagjes strand, op bezoek bij de opa’s en oma’s (ook de nieuwe bonusfamilie dus). Binnen twee jaar trad het paar in het huwelijksbootje en ook toen werden ik en het andere kind beiden betrokken bij de huwelijksfoto’s, de bruiloft en het feest. Ik weet niet precies wanneer het was, maar ergens in die periode veranderde er iets. Sowieso had ik altijd het gevoel dat de nieuwe partner mij niet mocht, dat deze persoon mij niet in het gezin wilde hebben. Ik weet nu, twaalf jaar later als jonge volwassen vrouw, niet precies of ik het als kind zo geïnterpreteerd heb en de situatie zo gevormd heb in mijn eigen gedachten of dat dit de feitelijke waarheid is. Familieleden erkennen wel het gevoel dat deze nieuwe partner nooit echt blij is geweest met mijn bestaan en aanwezigheid, dus ik denk wel dat er een kern van waarheid in zit. Maar of het nu draait om feiten of niet; jezelf als kind zijnde niet gewenst en buitengesloten voelen, dat doet veel pijn. En toch zeker als je buitengesloten wordt van de plek waar je het liefste bent/was: bij die liefhebbende ouder. In mijn ogen toen liefhebbend, maar achteraf denk ik; was er wel zoveel liefde? Al die signalen, al die kleine stapjes achteruit, al die opbouwende afstand… Heeft deze ouder wel écht van me gehouden als hij/zij dit kon laten gebeuren?!

Ja, die laatste vraag die doet me al meer dan twaalf jaar ongelooflijk pijn. Ik kan deze gedachten niet laten passeren zonder er emotioneel bij te raken. Ik schrijf deze blog dan ook met een regen van tranen. Want ondanks ik stappen zet en mezelf probeer te helen is dit een flink litteken op mijn hart waar ik dagelijks mee leef. Ik ben ontzettend dankbaar voor het gezin waar ik nu in leef; mijn “maandag tot vrijdag” ouder (om het maar even makkelijk te maken) en de nieuwe partner. Zij samen fungeren als perfecte ouders voor mij, ik heb in dat opzicht die andere ouder ook nooit “nodig” gehad. Maar dat is het ook niet zozeer. Ik had voldoende ondersteuning vanuit mijn ene thuisfront. Ik mis ook niet zozeer de rol van deze ouder in mijn leven. Nee, ik mis de persoon. Omdat deze persoon acht jaar lang als een beste vriend(in) voor me was, een superheld(in). Omdat we samen lief en leed hebben gedeeld. Omdat we de leukste avonturen hebben beleefd. Omdat de liefde zo oprecht en puur was, in ieder geval namens mijn kant. Maar ik voelde ook de liefde langs de kant van die ouder. En dat maakt het zo moeilijk te verkroppen. Waarom? Waarom koos mijn ouder voor een ander gezin en liet mij in de steek? Wat heb ik gedaan? Was ik soms niet goed genoeg? Schaamde mijn ouder zich voor mij? Was dat andere gezin beter en leuker dan ik? Waarom ruilde mijn ouder het leven met mij in voor een leven met een ander gezin, zonder mij?

Vragen waar ik het antwoord niet op heb, waarvan ik de hoop heb opgegeven ze ooit te zullen krijgen. Niet omdat ik ze niet kan stellen, maar omdat ik me wil focussen op helen. De mogelijkheden zijn er, want sinds een jaar of vier/vijf zien en spreken mijn ouder en ik elkaar weer. Sinds het overleden van mijn opa, de vader van deze ouder. Sindsdien dragen we samen de zorg voor mijn oma (die beperkt is) en worden we soms met elkaar geconfronteerd als we bij haar op bezoek gaan (zonder dit van elkaar te weten). Omdat ruzie of haat nooit de reden van onze contactbreuk is geweest doen we “gewoon” tegen elkaar. We begroeten elkaar, praten over het weer of over mijn oma. Maar verder dan dat laat ik het niet komen. Ik probeer mezelf te beschermen. De eerste paar keren dat we elkaar zagen werd ik namelijk extreem emotioneel en ben ik weggegaan omdat ik het niet aankon. Bij het overlijden van mijn opa hebben we elkaar in een emotionele bui flink vastgepakt. Even droomde ik ervan dat het goed zou komen, dat ons contact zou herstellen. Maar helaas. Ik zie de pijn in de ogen van deze ouder als we elkaar ontmoeten. Ik voel dat er nog veel liefde zit. Ik zie het aan de blik, ik voel die energie. Maar ik ben bang dat de situatie onveranderd zal blijven, aangezien dat nieuwe gezin nog altijd een rol speelt en mijn ouder niet het lef/de liefde voor mij heeft om voor mij te kiezen. En dat doet pijn.

Als kind zijnde voelde ik me gekwetst, verdrietig, in de steek gelaten en machteloos. Ik zocht troost bij mijn andere ouder en de nieuwe partner: mijn thuissituatie. Zij hebben me onvoorwaardelijk gesteund in dit proces en mij de liefde gegeven die ik nodig had. Ook vond ik als kind een uitweg in school. Door goed mijn best te doen en te presteren voelde ik me goed over mezelf. Dan hoefde ik me niet schuldig te voelen over dat ik niet goed genoeg was en daarmee de reden was dat mijn ouder me in de steek heeft gelaten. En misschien ook ergens om te bewijzen dat ik het ook zonder deze ouder prima kan, het leven trotseren. I don’t need you. Nu, jaren later, pluk ik daar de vruchten van. Ik had wat dat betreft een goed vangnet. Maar ondanks de positieve factoren in mijn leven zie ik jaren later ook in hoe mijn eigen gedachten rondom deze situatie, dit trauma, me hebben beschadigd. Die gedachten als “ik ben niet goed genoeg, daarom is deze ouder bij me weggegaan” hebben me een laag zelfvertrouwen, een gebrek aan zelfliefde en zelfbeschadigende gedachten gegeven. De liefde van je ouders is cruciaal en doordat ik deze van één kant niet meer ontving, ben ik gaan denken dat ik geen liefde waard ben. Ik miste deze liefde wel en zocht deze op in relaties; ik probeerde het gat in mezelf te vullen met externe factoren (de liefde van anderen). Ik stapte daardoor snel in relaties (niet zozeer voor de persoon, maar meer om geliefd te worden) en gaf mijn hart te snel, ook aan mensen die het niet verdiende. Doordat de relatie met mijn ouder van 100 naar 0 ging in een korte periode ben ik extreem bang voor instabiliteit in mijn relaties en heb ik te maken met een vorm van verlatingsangst. Als deze persoon, mijn ouder, die legit alles voor me betekende mij kan verlaten, kan ieder ander dat ook. Ik zoek constant bevestiging in alle relaties (romantisch, vriendschappelijk, collegiaal etc.). Woorden die me geruststellen dat het goed zit. Allemaal voorbeelden van gedachten en gedrag dat ik zelf gecreëerd heb als een vorm van bescherming en zelfhulp, als gevolg van de situatie met mijn ouder.

Nu ik met inner healing work en persoonlijke ontwikkeling bezig ben, ben ik erachter dat bovenstaande “gevolgen” slachtoffergedachten zijn. En daar is niks mis mee, want je bent in feite ook een slachtoffer; iemand heeft je pijn gedaan. Maar om je leven positief te veranderen, wat ik zo graag wil bereiken na een donkere periode (zie blog Storytime: bijna een burn-out) is het belangrijk uit die rol te kunnen stappen en andere perspectieven in te nemen. Dit is iets waar ik momenteel veel mee bezig ben; het verwerken van deze situatie. Ik heb het nog niet onder de knie, maar ik doe mijn best. Een belangrijk onderdeel van het helen/verwerken is de ander vergeven voor de pijn die je is aangedaan. Dit probeer ik te doen. Ik probeer me er bij neer te leggen dat het is wat het is en ik probeer de wrok, de haatgevoelens en het verdriet richting de situatie los te laten. Ze leveren me niets meer op. Ik laat me niet langer tekenen door de pijn en het verdriet. Ik heb genoeg dingen om dankbaar voor te zijn. De situatie is nu al twaalf jaar zo; ik heb geen telefoonnummer, geen adres etc. van mijn ouder. Ik ben een complete buitenstaander van mijn ouder en het nieuwe gezin. En het is oké. Want alles gebeurt met een reden. Daar geloof ik heilig in. Deze situatie is op mijn pad te komen om mij iets te leren, om mij sterker te maken. Deze situatie heeft me (mede) gevormd tot de persoon die ik vandaag de dag ben. En op die groei en ontwikkeling en deze persoon ben ik enorm trots!

Wat heeft deze situatie me dan precies geleerd? Dat ik op mezelf moet bouwen. Dat ik mezelf de liefde moet geven die ik mis in mijn leven en dat geen ander dat kan. Dat ik goed genoeg ben. Dat iemands gedrag een reflectie is van hoe die persoon in het leven staat en niets over mij zegt (dat mijn ouder mij in de steek gelaten heeft vanwege persoonlijke processen). Dit maakt de situatie niet anders, maakt het gemis niet minder en dit alles niet minder pijnlijk. Maar deze manier van denken, deze mindset, geeft wel rust. Innerlijke rust en vrede. Wat gebeurd is, is gebeurd. Ik kan er niets aan veranderen. Ik bescherm mezelf door vanuit liefde te denken. Als ik mezelf bescherm met een muurtje van liefde kan niemand me raken of breken. Als ik mezelf zelfs kan beschermen voor zo een belangrijk persoon in mijn leven, kan ik mezelf tegen alles en iedereen beschermen. I got me.

My parent may not have raised me as a strong woman, but the way this person left me sure learnt me how to be one. 

Dit is een lange blog, maar puur geschreven vanuit het hart. Ik heb nog lang niet onder de knie hoe ik deze situatie moet helen, maar ik zet stapjes. Wat het ook is dat jij probeert te verwerken en helen; just take your time. Elke stap is er één, ook babystapjes. Doe het voor jezelf, maak jezelf trots. En denk eraan: je staat er niet alleen voor. Iedereen vecht tegen zijn/haar eigen demonen. Haal daar steun uit. You are doing an amazing job en als niemand het nog tegen je gezegd heeft, dan zeg ik het bij deze: ik ben trots op je ❤

 

4 gedachtes over “Storytime: in de steek gelaten worden door een ouder..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s