Storytime: mijn spirituele ‘journey’

Blogartikelen

Hi babes, hope you’re all doing well ‚̧ Vandaag heb ik weer een storytime artikel voor jullie, yay! Dit keer vertel ik jullie alles over mijn spiritualiteit. Ben ik spiritueel opgevoed? Ben ik religieus? Waar geloof ik in? Hoe ziet mijn spiritualiteit er in het dagelijks leven uit? Wanneer werd ik spiritueel bewust? Vragen als deze worden beantwoord in dit artikel. Ik hoop dat jullie er zoals altijd de nodige inspiratie uit weten te halen en jullie met plezier het verhaal van mijn spirituele ‘journey’ lezen! ūüôā

Laten we bij het begin beginnen. Na mijn geboorte ben ik gedoopt, een paar jaar later deed ik mijn communie en vormsel. Ik ging naar ‘katholieke’ scholen en bezocht de kerk een paar keer per jaar. Ondanks dat verdacht veel lijkt op een christelijke levensovertuiging heb ik nooit een connectie gevoeld met het geloof. Mijn familie is niet bijzonder religieus; ik kom uit een klein dorp waar het christelijke geloof meer een traditie lijkt dan een levensovertuiging. Sidenote: dit is mijn kijk erop, mijn mening, mijn visie, geen feiten. Ieder beleeft zijn of haar geloof en levensovertuiging op een andere manier en dat is ok√© <3. Of het nou het Bijbelverhaal is waar ik niet zoveel voor voelde, of het gebrek aan religieuze overtuiging in de levensstijl en opvoeding van mijn ouders en familie.. Ik voelde ‘m gewoon niet. Om het maar even zo te zeggen. Ik identificeerde me niet als Christen, gelovige of whatever. In de periode van de middelbare school zou ik mezelf eerder athe√Įst hebben genoemd. Spiritualiteit? Dat vond ik onzin.

Dat was mijn houding tenminste. Diep vanbinnen heb ik altijd wel gevoeld dat er m√©√©r is dan het fysieke leven hier op aarde. Ik heb altijd wel¬†iets gevoeld in het kader van spiritualiteit. Ik kon me alleen niet vinden in de manier waarop mij dit aangeboden werd, de manier waarop de wereld om me heen spiritualiteit kaderde. Bij de les levensbeschouwing leerde ik over het jodendom, de islam, het hindoe√Įsme etc. Ik heb altijd heel veel respect gehad voor de verschillende geloven en levensovertuigingen van mensen over de hele wereld. Ik vind cultuur mega interessant en religie is nu eenmaal van grote invloed op de levensstijl van een groot aantal mensen op onze aarde. Maar niet voor mij. Religie, nah. Ik kon simpelweg niet geloven dat er √©√©n God of meerdere Goden, als in personen, ergens op een wolk de scepter zwaaien over ons leven (figuurlijk lol). Dat er leefregels zijn die bepalen waar je naartoe gaat als je dood bent. Of dat nu hemel of hel is, of herboren worden als een dier. Nogmaals: respect voor hen die dat wel geloven, ik vind het een mooie gedachte. Maar het werkte gewoon niet voor¬†mij.

Maar wat dan wel? Wat voelde ik dan wel? Wat is dan dat¬†iets waar ik w√©l in geloof? Die ontdekking kwam later. Via social media zag ik weleens boeddhistische spreuken en quotes over het Universum voorbij komen en ja, daar voelde ik wel wat voor. Dat sprak me aan, dat paste wel bij me. Het idee dat het Universum voor ons zorgt, dat zag ik wel zitten. Het kwam voor mij pas √©cht dichtbij toen er dierbaren overleden. Ik zat met zoveel vragen en zocht antwoorden in spiritualiteit. Van zielsbestemmingen tot “everything happens for a reason“. Ik vond veel rust in hetgeen wat ik vond. Dat je als geliefden in zielsgroepen bij elkaar blijft en doorreist na de dood. Jij kan nu misschien denken; “wat een onzin!”. Maar voor mij biedt het rust. Mij geeft het een goed gevoel. Ik¬†wil dit geloven. Geloof is namelijk een keuze. Ook dat negatieve situaties in het leven met een reden op je pad komen, om je dingen te leren in dit leven, dat vind ik een fijne gedachte. En dat alles gaat zoals het m√≥et gaan, dat voelde zo goed voor mij. Zoals bijvoorbeeld het overlijden van mijn opa. Dat ik nog met hem heb kunnen spreken en zijn hand vast hebben kunnen houden op zijn sterfbed.. Dat het Universum dat bewust heeft laten gebeuren.. Ik voelde een soort dankbaarheid. En dat gevoel heeft mijn spirituele interesse doen groeien en prikkelen.

Ik startte met het volgen van Instagramaccounts en Tumblr-blog die spirituele content deelden, gericht op het Universum. Het voelde goed. Ik leerde meer over the law of attraction, de timing van het leven, over energie√ęn en over je intu√Įtie. Ik las erover en voelde me erdoor ge√Įnspireerd. Veel effect op mijn dagelijks leven had het echter niet. Dit veranderde allemaal door de periode waarin het minder goed met me ging, waar ik eerder een blog over schreef (Storytime: bijna een burn-out) . Ik voelde letterlijk de levensenergie uit me verdwijnen. Ik voelde me leeg, moe en machteloos. De enige energie die ik voelde was negatief. Het leek alsof ik deze aantrok in situaties en de personen om me heen. Ik voelde toen voor het eerst de kracht van energie. Toen de wachtlijst voor de psycholoog maar bleef duren en ik besloot het heft in eigen handen te nemen was dit dan ook een van de eerste aandachtspunten. Hoe krijg ik mijn energie terug? Via boeken, podcasts en gesprekken met spirituele personen ben ik bekend geraakt met chakra’s en chakraenergie. Naast mediteren ben ik chakrameditaties gaan doen en heb ik kristallen voor elk chakra. In dit artikel¬†lees je meer over chakra’s.

Meditatie, chakra’s, kristallen check. Ik voelde me er goed door en voelde me meer energiek. Ik ging me verder interesseren en kwam toen bij maanenergie en maanrituelen, waar ik al eerder een artikel over schreef. Deze voegde ik toe aan het lijstje en toen was mijn heksenlevensstijl compleet, lol. Nee grapje. Maar zo zag spiritualiteit er voor mij uit. Alles draaide om het bewustzijn van je energie en connecten met je energie. Je energie aanvullen, maar ook zorgvuldig omgaan met je energie; waar spendeer ik het aan? Negatief denken kost veel energie, mindset en spiritualiteit ontmoetten elkaar op dit punt. Meer positief denken, dat vraagt om een andere gedachtegang. “Het kan altijd slechter”, ja feitelijk waar. Dit hielp me. Maar wat voor mij n√≥g krachtiger was “Ik vertrouw erop dat dit mijn pad is. Ik vertrouw erop dat ik dit moet meemaken. Ik vertrouw erop dat deze situatie me iets leert. Ik vertrouw erop dat de timing juist is”. Ja, vertrouwen, geloven… De spirituele bril op.

Vertrouwen hebben in alles wat op je pad komt, vanuit een gedachtegoed dat het Universum precies weet wat het doet en alles met een reden komt, om je sterker te maken en/of iets over jezelf en dit leven te leren.. Wauw. Die gedachte geeft me tot op de dag van vandaag zoveel kracht. En naast dat energiegebeuren is¬†dit hetgeen wat me spiritueel maakt. Dit is de rode draad in mijn spiritualiteit. Hoe meer ik me in persoonlijke ontwikkeling verdiepte, mindset en bewustzijn van je eigen “ik”, hoe meer ik ben gaan vertrouwen. Om mezelf als persoon goed te leren kennen is het heel belangrijk om je verleden te helen. Om het af te kunnen sluiten en nare situaties in het verleden te laten. Het voelde voor mij goed om te beseffen dat elk trauma en elke vervelende herinnering met een reden op mijn pad is gekomen, om me iets te leren. Dat ik bewust die dingen heb meegemaakt omdat ik het nodig had. Dat ik het¬†toen op mijn pad heb gehad om me te shapen naar de persoon die ik nu ben. Snap je wat ik zeg? Het omarmen van jezelf als persoon en je verleden kun je z√≥ goed aan spiritualiteit koppelen. Ik vertrouw erop dat het Universum een plan voor me heeft, vanaf het moment dat ik hier op aarde ben tot de dag dat ik de aarde verlaat (en dan nog zorgt het Universum voor me..). A-l-l-e-s wat ik meemaak hoort zo te zijn. Dit betekent niet dat ik passief achteroverleun en het leven me maar laat overkomen. Verre verre verre van. Want het Universum geeft je het materiaal om mee te werken maar jij bouwt het kunstwerk, snappie?! Het Universum biedt je situaties aan, kansen eigenlijk, maar het is aan¬†jou hoe de situatie uitpakt, wat je ermee doet. Je kan evalueren door andere keuzes te maken. Empowerment in spiritualiteit, zo zie ik dat.

Dus. Kern van het verhaal. Mijn spiritualiteit zit ‘m vandaag de dag vooral in mindset. Ik mediteer niet meer dagelijks (wel regelmatig), heb niet iedere maand een maanritueel en wrijf niet iedere avond over m’n kristallen. Waar in religie rituelen erg belangrijk zijn, is het in mijn spiritualiteit een stuk minder belangrijk. Voor mij zit het ‘m in alledaagse gedachten. Vertrouwen in mijn verleden, mijn heden en mijn toekomst; dat alles met een reden komt en ik kan kiezen welke kant ik opga. Dat het Universum me steunt en me wilt laten groeien als persoon. Dat mijn levensenergie mijn meest waardevolle bezit is en dat ik deze moet beschermen. Niet verspillen en na iedere dag moet aanvullen waar ik hulpmiddelen voor heb (chakrameditaties en kristallen bijvoorbeeld).

Als overdenker werd ik als tiener overspoeld door gevoelens van schaamte, schuld, angst voor de toekomst en het onbekende.. Dit heb ik deels kunnen voelen door mijn spiritualiteit. Het wordt een beetje saai misschien, maar het vertrouwen werkt voor mij  rustgevend. Natuurlijk zijn er nog zaken waar ik bang voor ben. Ik pieker ook weleens over de toekomst en over wat er gebeurt als ik doodga etc. Deze vragen zul je altijd houden omdat je ze simpelweg niet met feiten kunt beantwoorden. In deze Westerse, moderne samenleving zijn we zó gewend alles met cijfers, wetenschap en aantoonbare feiten te onderbouwen en bewijzen dat hetgeen wat we niet kunnen berekenen als de toekomst of de dood ons erg angstig maakt. En dat is oké. Spiritualiteit kan hierin rust betekenen. Vertrouwen dat er voor je gezorgd wordt, door Allah, God, Boeddha of het Universum (wat je ook gelooft), in de toekomst en na het leven hier op aarde, dat neemt veel stress en piekermomenten weg. Je leert het leven hier en nu meer te waarderen en dankbaar te zijn. Voor je goede en je slechte momenten. Omdat deze jou maken, en jij het grootste geschenk bent in dit leven. In jouw leven.

Hoe denken jullie over religie? Wat geloven jullie? Waar halen jullie steun uit? Welke rituelen hebben jullie? Heeft dit artikel je aangezet spiritualiteit vanuit een andere invalshoek te bekijken? Na het delen van mijn spiritualiteit ben ik onwijs benieuwd. Vertel me vooral over jullie spiritualiteit, babes.

Liefs, Michelle.

Storytime: in de steek gelaten worden door een ouder..

Blogartikelen

Hi babes. Na een week een korte¬†break¬†te hebben gehouden ben ik weer terug in mijn blogritueel, met meer inspiratie dan ooit! Dankzij jullie antwoorden via de polls op Instagram heb ik een lijstje gecre√ęerd met artikelen voor de komende periode en dit geeft me veel rust en energie; ik heb er zin in om deze onderwerpen met jullie te bespreken. Vandaag heb ik een persoonlijk artikel voor jullie uit de Storytime-serie, deze is door veel van jullie aangevraagd in de Instagram poll; dus vandaar! Met opnieuw een zeer persoonlijk en heftig onderwerp: het verbroken contact met √©√©n van mijn ouders. Ik probeer in deze blog de privacy van mijn beide ouders te respecteren en waarborgen en zal daarom enkel over “ouder” spreken. Ik hoop dat jullie hier begrip voor hebben. Ik deel dit verhaal met jullie omdat ik anderen in een soortgelijke situatie wil steunen en mijn ervaring wil delen voor een stukje herkenbaarheid. Voor degenen die niet in een vergelijkbare situatie zitten; ik deel dit ook met jullie om te laten zien dat iedereen een mens is dat zijn niet-perfecte leven leidt en zijn eigen gevechten heeft. Iedereen heeft struggles, iedereen kent donkere momenten en bij niemand gaat het leven zoals gewenst/gepland. Life just isn’t perfect en door meer we van die rauwe werkelijkheid te laten zien kunnen we onze menselijkheid en imperfectie met z’n allen beter accepteren en daarmee de wereld een mooiere plek maken… ‚̧

Ok√©, een lange intro maar dat voelde goed. On to the subject. Zoals de titel zegt en ik ook in eerdere blogs benoemd heb: √©√©n van mijn ouders heeft me zo’n twaalf jaar geleden in de steek gelaten. In deze blog zal ik het verhaal delen (voor zover mogelijk gezien de privacy van mijn¬†ouders), zal ik delen hoe dit effect heeft op mij als persoon en hoe ik eraan werk het verdriet te helen en dit “trauma” (ja, in psychologenland spreek je over een trauma bij zo een life-event als het verliezen van een ouder om wat voor reden dan ook)¬†te verwerken.

Ik ben geboren op 19 mei 1997 in een klein dorpje. Ik werd verwelkomd door twee mooie mensen: mijn ouders. Even leek het allemaal te kloppen, een liefdevol gezinnetje. Maar op vierjarige leeftijd werd dit beeld flink opgeschud door de breuk van mijn ouders. Het perfecte plaatje verdween, maar het gevoel niet. Mijn ouders scheidden van elkaar “on good terms”. Geen vechtscheiding, geen ruzie, no hard feelings: gewoon ieder z’n eigen weg, goed contact en beiden met de intentie het beste voor mij,¬†het kind, te willen zorgen. Er kwam geen bezoekregeling of alimentatie aan te pas, nee mijn ouders spraken dit gewoon prima samen af, zonder rechter. Van maandag tot vrijdag woonde ik bij de ene ouder en in het weekend was ik bij de andere ouder. All was good. Met beide ouders had ik een goede band, ik groeide liefdevol op. Maar de ouder die ik in het weekend zag; die was voor mij heel speciaal. In het weekend hadden we alle tijd voor elkaar en ondernamen we samen de leukste avonturen. Mijn andere ouder had inmiddels een nieuwe relatie, maar de weekend-ouder niet. Nee, us against the world. Zo voelde het. Als ik terugdenk aan die periode word ik warm vanbinnen. Die liefde was zo puur en omdat er hier geen nieuwe partner in het spel was, was alle liefde en aandacht voor mij. Een hele fijne jeugd. Tot dat… Je voelde ‘m waarschijnlijk al aankomen. Rond mijn achtste levensjaar werd de boel flink opgeschud. Beide ouders kregen een nieuwe relatie. At first; geen probleem. Ik was altijd al een kind met een groot hart en de puurste intenties; ik wilde mijn beide ouders gelukkig zien en dit leek echt het geval in deze nieuwe relaties. Doordeweeks had ik een stabiele situatie met √©√©n ouder en de nieuwe partner, in het weekend daarentegen verliep het allemaal wat minder rooskleurig. Om meerdere redenen denk ik. Allereerst was ik als kind gewend de volledige aandacht en liefde van deze ouder te ontvangen en nu moest ik deze plots delen. Niet alleen met een nieuwe partner maar ook nog met een extra kind! Want deze nieuwe partner had ook een kind uit een vorige relatie. Al met al denk ik dat ik als kind zijnde niet extreem lang nodig had om me aan te passen aan deze situatie. Wat ik echter w√©l lastig vond om te accepteren is de afstand die ontstond tussen mij, mijn ouder en het nieuwe gezin. Als kind zijnde voelde ik me buitengesloten. Dit werd naarmate de maanden verstreken erger en erger. Het zat ‘m in de kleine dingen. Mijn ouder trok in bij dit gezin en leefde 24/7 samen terwijl ik er enkel in het weekend was. Het andere kind had een eigen slaapkamer, ik moest het doen met een uitklapbaar bed op de kamer van mijn ouder en de nieuwe partner. Zij gingen met z’n drie√ęn op vakantie en ik werd niet meegevraagd; sterker nog ik wist niet eens van de vakantie af. Uiteindelijk mocht ik maar 1x in de twee weken langskomen in het weekend. Mijn naam werd niet meer op kerstkaarten geschreven.¬† Toen mocht ik maar 1x per maand langskomen. En uiteindelijk werd er tegen een tienjarig meisje gezegd: “Laat maar weten als je langs wilt komen, we spreken niks vast meer af”. Wat uiteindelijk is vervaagd in elkaar nooit meer zien en spreken.

Ik heb altijd het gevoel gehad dat ik niet welkom was in dit nieuwe gezin. In het begin wel, toen probeerden mijn ouder en de nieuwe partner er het beste van te maken. Samen naar de film met het nieuwe samengestelde gezin, dagjes strand, op bezoek bij de opa’s en oma’s (ook de nieuwe bonusfamilie dus). Binnen twee jaar trad het paar in het huwelijksbootje en ook toen werden ik en het andere kind beiden betrokken bij de huwelijksfoto’s, de bruiloft en het feest. Ik weet niet precies wanneer het was, maar ergens in die periode veranderde er iets. Sowieso had ik altijd het gevoel dat de nieuwe partner mij niet mocht, dat deze persoon mij niet in het gezin wilde hebben. Ik weet nu, twaalf jaar later als jonge volwassen vrouw, niet precies of ik het als kind zo ge√Įnterpreteerd heb en de situatie zo gevormd heb in mijn eigen gedachten of dat dit de feitelijke waarheid is. Familieleden erkennen wel het gevoel dat deze nieuwe partner nooit echt blij is geweest met mijn bestaan en aanwezigheid, dus ik denk wel dat er een kern van waarheid in zit. Maar of het nu draait om feiten of niet; jezelf als kind zijnde niet gewenst en buitengesloten voelen, dat doet veel pijn. En toch zeker als je buitengesloten wordt van de plek waar je het liefste bent/was: bij die liefhebbende ouder. In mijn ogen toen liefhebbend, maar achteraf denk ik; was er wel zoveel liefde? Al die signalen, al die kleine stapjes achteruit, al die opbouwende afstand… Heeft deze ouder wel √©cht van me gehouden als hij/zij dit kon laten gebeuren?!

Ja, die laatste vraag die doet me al meer dan twaalf jaar ongelooflijk pijn. Ik kan deze gedachten niet laten passeren zonder er emotioneel bij te raken. Ik schrijf deze blog dan ook met een regen van tranen. Want ondanks ik stappen zet en mezelf probeer te helen is dit een flink litteken op mijn hart waar ik dagelijks mee leef. Ik ben ontzettend dankbaar voor het gezin waar ik nu in leef; mijn “maandag tot vrijdag” ouder (om het maar even makkelijk te maken) en de nieuwe partner. Zij samen fungeren als perfecte ouders voor mij, ik heb in dat opzicht die andere ouder ook nooit “nodig” gehad. Maar dat is het ook niet zozeer. Ik had voldoende ondersteuning vanuit mijn ene thuisfront. Ik mis ook niet zozeer de rol van deze ouder in mijn leven. Nee, ik mis de persoon. Omdat deze persoon acht jaar lang als een beste vriend(in) voor me was, een superheld(in). Omdat we samen lief en leed hebben gedeeld. Omdat we de leukste avonturen hebben beleefd. Omdat de liefde zo oprecht en puur was, in ieder geval namens mijn kant. Maar ik voelde ook de liefde langs de kant van die ouder. En dat maakt het zo moeilijk te verkroppen. Waarom? Waarom koos mijn ouder voor een ander gezin en liet mij in de steek? Wat heb ik gedaan? Was ik soms niet goed genoeg? Schaamde mijn ouder zich voor mij? Was dat andere gezin beter en leuker dan ik? Waarom ruilde mijn ouder het leven met mij in voor een leven met een ander gezin,¬†zonder mij?

Vragen waar ik het antwoord niet op heb, waarvan ik de hoop heb opgegeven ze ooit te zullen krijgen. Niet omdat ik ze niet kan stellen, maar omdat ik me wil focussen op helen. De mogelijkheden zijn er, want sinds een jaar of vier/vijf zien en spreken mijn ouder en ik elkaar weer. Sinds het overleden van mijn opa, de vader van deze ouder. Sindsdien dragen we samen de zorg voor mijn oma (die beperkt is) en worden we soms met elkaar geconfronteerd als we bij haar op bezoek gaan (zonder dit van elkaar te weten). Omdat ruzie of haat nooit de reden van onze contactbreuk is geweest doen we “gewoon” tegen elkaar. We begroeten elkaar, praten over het weer of over mijn oma. Maar verder dan dat laat ik het niet komen. Ik probeer mezelf te beschermen. De eerste paar keren dat we elkaar zagen werd ik namelijk extreem emotioneel en ben ik weggegaan omdat ik het niet aankon. Bij het overlijden van mijn opa hebben we elkaar in een emotionele bui flink vastgepakt. Even droomde ik ervan dat het goed zou komen, dat ons contact zou herstellen. Maar helaas. Ik zie de pijn in de ogen van deze ouder als we elkaar ontmoeten. Ik voel dat er nog veel liefde zit. Ik zie het aan de blik, ik voel die energie. Maar ik ben bang dat de situatie onveranderd zal blijven, aangezien dat nieuwe gezin nog altijd een rol speelt en mijn ouder niet het lef/de liefde voor mij heeft om voor mij te kiezen. En dat doet pijn.

Als kind zijnde voelde ik me gekwetst, verdrietig, in de steek gelaten en machteloos. Ik zocht troost bij mijn andere ouder en de nieuwe partner: mijn thuissituatie. Zij hebben me onvoorwaardelijk gesteund in dit proces en mij de liefde gegeven die ik nodig had. Ook vond ik als kind een uitweg in school. Door goed mijn best te doen en te presteren voelde ik me goed over mezelf. Dan hoefde ik me niet schuldig te voelen over dat ik niet goed genoeg was en daarmee de reden was dat mijn ouder me in de steek heeft gelaten. En misschien ook ergens om te bewijzen dat ik het ook zonder deze ouder prima kan, het leven trotseren.¬†I don’t need you. Nu, jaren later, pluk ik daar de vruchten van. Ik had wat dat betreft een goed vangnet. Maar ondanks de positieve factoren in mijn leven zie ik jaren later ook in hoe mijn eigen gedachten rondom deze situatie, dit trauma, me hebben beschadigd. Die gedachten als “ik ben niet goed genoeg, daarom is deze ouder bij me weggegaan” hebben me een laag zelfvertrouwen, een gebrek aan zelfliefde en zelfbeschadigende gedachten gegeven. De liefde van je ouders is cruciaal en doordat ik deze van √©√©n kant niet meer ontving, ben ik gaan denken dat ik geen liefde waard ben. Ik miste deze liefde wel en zocht deze op in relaties; ik probeerde het gat in mezelf te vullen met externe factoren (de liefde van anderen). Ik stapte daardoor snel in relaties (niet zozeer voor de persoon, maar meer om¬†geliefd te worden) en gaf mijn hart te snel, ook aan mensen die het niet verdiende. Doordat de relatie met mijn ouder van 100 naar 0 ging in een korte periode ben ik extreem bang voor instabiliteit in mijn relaties en heb ik te maken met een vorm van verlatingsangst. Als deze persoon, mijn ouder, die legit¬†alles¬†voor me betekende mij kan verlaten, kan ieder ander dat ook. Ik zoek constant bevestiging in alle relaties (romantisch, vriendschappelijk, collegiaal etc.). Woorden die me geruststellen dat het goed zit. Allemaal voorbeelden van gedachten en gedrag dat ik zelf gecre√ęerd heb als een vorm van bescherming en zelfhulp, als gevolg van de situatie met mijn ouder.

Nu ik met inner healing work en persoonlijke ontwikkeling bezig ben, ben ik erachter dat bovenstaande “gevolgen” slachtoffergedachten zijn. En daar is niks mis mee, want je bent in feite ook een slachtoffer; iemand heeft je pijn gedaan. Maar om je leven positief te veranderen, wat ik zo graag wil bereiken na een donkere periode (zie blog¬†Storytime: bijna een burn-out) is het belangrijk uit die rol te kunnen stappen en andere perspectieven in te nemen. Dit is iets waar ik momenteel veel mee bezig ben; het verwerken van deze situatie. Ik heb het nog niet onder de knie, maar ik doe mijn best. Een belangrijk onderdeel van het helen/verwerken is de ander vergeven voor de pijn die je is aangedaan. Dit probeer ik te doen. Ik probeer me er bij neer te leggen dat het is wat het is en ik probeer de wrok, de haatgevoelens en het verdriet richting de situatie los te laten. Ze leveren me niets meer op. Ik laat me niet langer tekenen door de pijn en het verdriet. Ik heb genoeg dingen om dankbaar voor te zijn. De situatie is nu al twaalf jaar zo; ik heb geen telefoonnummer, geen adres etc. van mijn ouder. Ik ben een complete buitenstaander van mijn ouder en het nieuwe gezin. En het is ok√©. Want alles gebeurt met een reden. Daar geloof ik heilig in. Deze situatie is op mijn pad te komen om mij iets te leren, om mij sterker te maken. Deze situatie heeft me (mede) gevormd tot de persoon die ik vandaag de dag ben. En op die groei en ontwikkeling en deze persoon ben ik enorm trots!

Wat heeft deze situatie me dan precies geleerd? Dat ik op mezelf moet bouwen. Dat ik mezelf de liefde moet geven die ik mis in mijn leven en dat geen ander dat kan. Dat ik goed genoeg ben. Dat iemands gedrag een reflectie is van hoe die persoon in het leven staat en niets over mij zegt (dat mijn ouder mij in de steek gelaten heeft vanwege persoonlijke processen). Dit maakt de situatie niet anders, maakt het gemis niet minder en dit alles niet minder pijnlijk. Maar deze manier van denken, deze mindset, geeft wel rust. Innerlijke rust en vrede. Wat gebeurd is, is gebeurd. Ik kan er niets aan veranderen. Ik bescherm mezelf door vanuit liefde te denken. Als ik mezelf bescherm met een muurtje van liefde kan niemand me raken of breken. Als ik mezelf zelfs kan beschermen voor zo een belangrijk persoon in mijn leven, kan ik mezelf tegen alles en iedereen beschermen. I got me.

My parent may not have raised me as a strong woman, but the way this person left me sure learnt me how to be one. 

Dit is een lange blog, maar puur geschreven vanuit het hart. Ik heb nog lang niet onder de knie hoe ik deze situatie moet helen, maar ik zet stapjes. Wat het ook is dat jij probeert te verwerken en helen; just take your time. Elke stap is er √©√©n, ook babystapjes. Doe het voor jezelf, maak jezelf trots. En denk eraan: je staat er niet alleen voor. Iedereen vecht tegen zijn/haar eigen demonen. Haal daar steun uit. You are doing an amazing job en als niemand het nog tegen je gezegd heeft, dan zeg ik het bij deze: ik ben trots op je ‚̧

 

Storytime # 3 Follow your dreams!

Videos

Hi babes,

Vandaag een video waarin ik een struggel met jullie deel waar ik eigenlijk al heel lang last van heb. Het is een stukje onderdeel van mijn karakter waar ik al langer mee aan de slag ben gegaan, namelijk mijn perfectionisme. Afgelopen week had ik daar tijdens mijn logopedie een heel goed gesprek over met mijn logopedist en eigenlijk kwam daar een hele wijze les uit. Die wijze les wil ik vandaag in video vorm met jullie delen.

En oohja aan het einde van de video zit nog een mededeling over een aanpassing van het uploadschema op LEOMIE. Allemaal even kijken tot het einde dus.

Laat mij zeker even weten in de comments wat je van de video vond en of dat het je heeft geinspireerd, of misschien wel op andere wijze lessen heeft gebracht.

With Love,

Storytime #2 Vrijgezel zijn!

Videos

Hoi babes,

Happy sunday! Vandaag staat er een storytime video voor jullie klaar met een onderwerp waar ik zelf moeite mee had om die vorm te geven, maar waar ik het wel leuk vond om over te hebben. Ik heb het dan over het onderwerp als vrijgezel door het leven gaan. In deze video neem ik jullie mee in de voorgeschiedenis van mijn liefdesleven, zodat jullie een beeld hebben van mijn eerdere ervaringen binnen de liefde. Ook vertel ik jullie in deze video de voordelen en de nadelen die ik ervaar tijdens mijn vrijgezellen status.

Het onderwerp is een experiment binnen de storytime videos dus laat zeker even weten in de comments wat je van de video vond.

Geniet nog lekker van jullie weekend!

 

Storytime: bijna een burn-out

Blogartikelen

Hi babes. Vandaag een persoonlijk en kwetsbaar artikel waarvan ik al een langere tijd zeg dat ik dit met jullie wil delen. Ik deel het omdat het vertellen van je verhaal helpt bij het genezen (het loslaten) en ik jullie wil inspireren om open te zijn over dit onderwerp. Mentale gezondheid is ontzettend belangrijk, nét zo belangrijk als fysieke gezondheid, daar ben ik zelf op de harde manier achter gekomen. Depressieve gevoelens horen bij het leven, het is niet gek en er struggelen meer mensen mee dan je denkt. Vergeet niet om je gevoelens ten alle tijden uit te spreken en durf kritisch te kijken naar de signalen die je gedachten en je lijf je geven. Je staat er nooit alleen voor, never forget that.

With that being said, hier is mijn ervaring met mentale “ongezondheid”. Om het verhaal zo compleet mogelijk te vertellen, begin ik kort even met een stukje achtergrond. Om te kunnen begrijpen waarom ik in deze situatie verzeild geraakt ben, is het handig om te weten welke wegen ik bewandeld heb en hoe ik daar gekomen ben (keuzes en karakter zijn belangrijk in dit verhaal). Laat ik beginnen bij de minder positieve kanten van mijn karakter: Ik ben vrij stressgevoelig, perfectionistisch, onzeker en angstig. Ik geloof dat ik de basis van deze karaktereigenschappen doorgekregen heb van mijn ouders (ik herken deze namelijk in hun gedrag en persoonlijkheid), maar deze eigenschappen verder ontwikkeld zijn en naar de oppervlakte gekomen zijn door mijn levenspad en alle gebeurtenissen.

In een notendop: in mijn jeugd heb ik veel te maken gehad met een gebrek aan zelfliefde (mijn conclusie na maandenlang analyseren als onderdeel van verwerken). Mijn ene ouder struggelde zelf met mentale problemen en zelfliefde (kinderen spiegelen hun ouders nou eenmaal..)¬†en mijn andere ouder heeft besloten me van de een op de andere dag op 9-jarige leeftijd te verlaten voor een ander leven, ondanks we een heel hechte band hadden. Dit kwetste me tot op het bot. Ik heb altijd gedacht dat het aan mij lag: “ik ben niet goed genoeg”, “ik ben geen fijn persoon”, “ik heb dit zelf aangericht” etc.¬† Zelfdestructieve gedachten, al was ik me daar tot op heden niet van bewust dat ik deze al die jaren had. Ik ontwikkelde al heel jong een negatief zelfbeeld, gepaard met onzekerheid, angsten, perfectionisme en stressgevoeligheid. Ik voelde constant de noodzaak om mezelf te bewijzen (mezelf denk ik dan achteraf?), “ik kan dit ook zonder jouw hulp”. Mijn negatieve zelfbeeld zorgde ervoor dat ik in bepaalde situaties terechtkwam: meerdere pestsituaties (voornamelijk op de middelbare school) en personen die misbruik van me maakten (vriendschappen en relaties). Ik deed er niets aan, omdat ik geloofde dat ik dit verdiende, ik vond mezelf het niet genoeg waard om voor mezelf op te komen. Ik was een kwetsbaar persoon en droeg veel haat richting mezelf. Het doet pijn om aan dit zelfbeeld terug te denken, maar het is de harde waarheid die zeker een belangrijke rol heeft in het ontwikkelen van de depressie en het randje van de burn-out.

Toen ik een studiekeuze moest maken wist ik al vrij snel dat ik anderen wilde helpen, want dat gaf me energie (lekker hypocriet: andere willen helpen maar jezelf niet helpen. Mezelf wegcijferen was standaard). Ik koos voor de opleiding pedagogiek en zat direct op mijn plek. Het was een uitdagende opleiding (HBO) waar ik goede cijfers kon halen (perfectionisme) en ik mijn roeping gevonden had: het helpen van kinderen en hun ouders.¬†Hulp die ik zelf als kind stiekem wel wilde maar nooit kreeg.¬†Het feit dat ik iets voor anderen betekende, gaf mijn zelfbeeld een positieve boost: ik was trots op het werk dat ik deed en de rol die ik als professional vervulde, dit leidde tot meer zelfacceptatie. De negatieve gedachten waren nog altijd aanwezig, maar ik ging gewoon vol voor mijn werk. Het gevoel dat dit werk me gaf, was als een drug: ik wilde meer en meer. Ik wilde mezelf op en top ontwikkelen als professional, want die kant van mezelf beviel me en dat “tevreden” gevoel over mezelf smaakte naar meer.

In het vierde jaar van de opleiding koste deze “meer-meer-meer” instelling me mijn kop. Mijn ambitie en perfectionisme hadden ertoe geleid dat ik de balans volledig kwijtraakte tussen tijd voor werk/opleiding, sociaal leven en tijd voor mezelf. Ik was bezig met het schrijven van een scriptie, ik liep 32 uur stage per week, had een bijbaan van 10-20 uur per week met veel verantwoordelijkheden en maakte daardoor soms midweken (ik werkte alleen van maandag t/m vrijdag) van 50 tot 60 uur! Gekkenwerk denk ik nu, maar toen had ik echt niet door dat het “too much” was en ik hierdoor tijd voor mezelf en ontspanning verloor. De tijd die ik over had, in de weekenden vooral, voelde ik erg veel druk in mijn sociale leven. Zorgen voor mijn oma, vriendinnen die regelmatig wilden afspreken, mijn toenmalige vriend die van alles en nog wat wilde ondernemen terwijl ik uitgeput was. Ik voelde ontzettend veel druk: opleiding en werk op mijn ene schouder, sociaal leven op de andere schouder. Ik raakte langzaam “op”. Dit begon onschuldig: ik verloor interesse in alles wat ik leuk vind (ik kon Harry Potter opzetten maar voelde me er niet vrolijker door), ik had last van stemmingswisselingen en was over het algemeen heel somber en vlak qua emotie, ik was constant moe ook al sliep ik meer dan twaalf uur in het weekend, mijn eetpatroon veranderde (van geen trek hebben en misselijk zijn tot intense vreetbuien) en ik dacht soms na over zelfbeschadiging (al wist ik deze gedachten te elimineren omdat ze me beangstigden). Mijn omgeving merkte op dat er iets niet goed zat, ikzelf had dit besef nog niet.

Dit veranderde in februari 2018: ik ervaarde ’s nachts z√≥ intens veel pijn op mijn borst dat ik dacht dat ik doodging (mijn tante is onverwachts aan een hartaanval overleden, geen gekke gedachte dus).¬†Ik besefte me toen dat er iets niet goed zat, al legde ik niet zo snel de link met mijn mentale gesteldheid. De huisarts wist me deze link goed uit te leggen, met mijn hart was er namelijk niets aan de hand. Een fysieke reactie op een veel te hoog stresslevel, dat veroorzaakte die intense pijn. Deze extreem hoge stresslevels hebben gevaarlijke gevolgen op de lange termijn, dus de huisarts gaf me de opdracht om zoveel mogelijk stress te elimineren uit mijn omgeving. Elimineren zag ik niet als optie, minderen wel. Ik besloot mijn scriptie uit te stellen, eiste minder uren op mijn werk en er werden taken afgehaald op mijn stage om het me makkelijker te maken. Er werd begripvol gereageerd en ik had het gevoel dat ik het geregeld had. Ik vergat echter de andere schouder te verlichten: de sociale druk. Waar de druk enigszins verlicht was aan de ene kant, was de druk nog altijd flink aanwezig aan de andere kant. Sterker nog: de situatie tussen mij en mijn toenmalige vriend verslechterde waardoor de druk alleen maar toenam. Bij een ruzie in mei liep dit z√≥ uit de hand dat ik voor het eerst actie wilde ondernemen in zelfbeschadiging, I will spare you the details (ook voor mijn eigen privacy). Ik ben hier z√≥ intens van geschrokken, dat ik hiertoe in staat was, dat ik het mijn ouders verteld hebben en diezelfde week nog bij de huisarts zat. Na een lang gesprek luidde de conclusie als volgt:¬†een depressie met burn-out-klachten. Ik kon kiezen voor medicatie, maar besloot te gaan voor een behandeling van een psycholoog. Ik was me bewust dat er iets¬†moest veranderen voor ik volledig in een burn-out terecht zou komen. Ik had nooit verwacht dat dit mij zou overkomen, dat ik mentaal “ongezond” zou zijn. Maar toch was het zo. Na al die jaren sterk willen overkomen, mezelf bewijzen en perfectie nastreven moest ik onder ogen komen dat ik niet perfect ben en ik hulp moest krijgen.

Die hulp heb ik helaas tot op heden niet gekregen. De wachtlijsten van psychologen in Nederland zijn absurd lang, wat eigenlijk niet zou moeten kunnen gezien de nood van sommige situaties. Maar helaas is hier niet veel tegen te doen. Ik besloot geen slachtoffer te worden van deze wachtlijsten en nam het heft in eigen handen. Zo heb ik het afgelopen jaar ontzettend in mezelf ge√Įnvesteerd en keuzes gemaakt die mij verder hebben geholpen: het be√ęindigen van die relatie om tijd voor mezelf te cre√ęren, vroegtijdig stoppen met mijn bijbaan, het inplannen van sociale activiteiten etc. Ik ben begonnen met het lezen van zelfhulpboeken, ik ben podcasts gaan luisteren, ik ben gaan journallen en nu dus ook bloggen. Schrijven en delen is helen, erover lezen empowert je. Ik ben nog altijd aan het terugkrabbelen maar ben voor mijn gevoel al veel obstakels gepasseerd.

Ik heb de afgelopen periode flink de tijd genomen om te analyseren hoe het zover had kunnen komen: dat ik mezelf iets aan wilde doen puur door mijn negatieve zelfbeeld en de druk die ik ervaarde. Hoe dan?! Al snel kwam ik tot de conclusie dat mijn gebrek aan zelfliefde het antwoord is. Door de opleiding pedagogiek kon ik als het ware als hulpverlener naar mijn eigen “casus” kijken wat me veel inzichten heeft opgeleverd. Ik heb me jaren weggecijferd en deed niets voor mezelf waardoor mijn energie weggezogen werd. Dit is prima, zolang je die energie maar weer aanvult: en dat deed ik niet. Heel gek eigenlijk want je levensenergie is juist iets wat je met alles zou moeten bewaken, besef ik me nu. In spiritualiteit vond ik rust, zoals ik al eerder heb benoemd. Het geloven dat alles met een reden jouw pad kruist om je iets te leren, die gedachte doet me goed. Ik heb geleerd dat liefde de oplossing is. Ik heb nog ontzettend veel te leren, maar heb al zeker flinke stappen gezet. Na het bezoek aan de huisarts in mei is een nieuwe versie van mezelf geboren: een jonge vrouw die geen slachtoffer wilt zijn, die nooit meer zo slecht over zichzelf wilt denken, die potentie in zichzelf ziet en weet dat ze recht heeft op al het goede in de wereld. Deze versie van mezelf heeft nu de boventoon en sindsdien voel ik me veel beter. Daar ben ik ontzettend trots op en dankbaar voor dat ik mezelf zodanig hebben kunnen “helpen”.

Lieve allemaal, door mijn verhaal met jullie te delen hoop ik dit onderwerp meer bespreekbaar te maken. Ik hoop dat jullie jezelf genoeg liefhebben en accepteren om te voorkomen dat jullie hetzelfde pad als ik bewandelen, of het in ieder geval niet zo ver laten komen als ik heb gedaan. En mocht dat wel zo zijn, hoop ik dat jullie kracht halen uit mijn bevindingen. Dat jullie leren te vertrouwen op hetgeen wat de situatie je wilt leren en deze wijsheid met jullie meedragen voor de rest van jullie leven. Weet dat (zelf)liefde altijd de oplossing is. Wanneer je in jezelf gelooft en op jezelf vertrouwt, kun je de heetste vuren aan. Durf te geloven in geluk, liefde, licht en vreugde: want dit ben je zó waard. Lots of love.

 

Storytime # 1 musical achtergrond!

Videos

Hoi babes,

Vandaag een persoonlijke video uit een nieuwe serie, namelijk storytime. In storytime video’s ga ik jullie verhalen vertellen aan jullie over gebeurtenissen uit mijn eigen leven. Soms zodat jullie mij beter leren kennen, maar soms ook omdat ik uit bepaalde gebeurtenissen een les heb gehaald die ik graag met jullie wil delen.

In deze storytime video neem ik jullie mee in mijn musical achtergrond. Ik ga jullie meer vertellen over het pad dat ik bewandeld heb binnen deze wereld en waar ik nu daadwerkelijk sta.

 

Hopelijk vonden jullie het leuk om deze kant van mij ook wat beter te leren kennen!

Enjoy your sunday babes!